سیاست‌های حفاظت از محیط زیست در دولت كاملا نادیده گرفته شده و در اكثر مواقع سازمان حفاظت محیط‌زیست در نهایت ناباوری تفاهم‌نامه‌هایی را امضا كرده است كه در آن‌ها حق محیط زیست نادیده گرفته شده است.

خوزنیوز: شماری از احزاب، در حاشیه‌ی مجمع عمومی خانه‌ی احزاب ایران، بیانیه‌ای را در دفاع از محیط زیست صادر كردند. به گزارش " نواندیش " متن  این بیانیه كه شرح دغدغه‌های این گروه از احزاب به‌عنوان بخشی از بدنه‌ی فعالان جامعه مدنی است، به شرح زیر است:

شوربختانه ضعف مسؤولان سازمان حفاظت از محیط زیست از سویی، و نیرومندی پیمان‌كارانی كه از طریق وزارت‌خانه‌ها اهداف سودجویانه‌شان را در قالب طرح‌هایی به ظاهر عمرانی پی می‌گیرند، كار را به جایی رسانده كه ایران از نظر شاخص‌های پایداری محیط زیست در میان 146 كشور جهان رتبه‌ی 132 را به‌دست آورد. هم‌چنین براساس شاخص‌های جهانی عملكرد زیست‌محیطی سال 2008 كه در مجمع جهانی اقتصاد - داووس منتشر شد و بر دو هدف اصلی حفاظت از محیط زیست و مدیریت صحیح منابع طبیعی استوار است، ایران در مقایسه با سال 2006 میلادی با 14 پله نزول به رتبه 67 رسیده است.

به راستی سازمان حفاظت محیط‌زیست كه دیر زمانی است وظایف خود را از حفاظت از حیات وحش به مفهوم كلی‌تر بستر حیات ارتقا داده است در این چرخه‌ی رو به‌زوال چه نقشی را ایفا می‌كند؟! گرچه ضرورت وظایف محوله و حجم تشكیلاتی، سازمان حفاظت محیط‌زیست را می‌تواند در قامت یك وزارتخانه قرار ‌دهد اما به لحاظ این‌كه در حال حاضر رییس آن از معاونان رییس‌جمهور است، عملا به جای پاسخ‌گویی به مجلس، تنها توسط مقام مافوق خود حساب‌رسی می‌شود. این در حالی است كه در شرایط كنونی، سیاست‌های حفاظت از محیط زیست در دولت كاملا نادیده گرفته شده و در اكثر مواقع و با وجودی كه از لحاظ قانونی و به پشتوانه‌ی اصل پنجاهم قانون اساسی، سازمان حفاظت محیط‌زیست می‌توانسته از اقدامات مخرّب وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دیگر جلوگیری كند، اما در نهایت ناباوری تفاهم‌نامه‌هایی را امضا كرده است كه در آن‌ها حق محیط زیست نادیده گرفته شده است.

جنگل‌زدایی،‌ تخریب مراتع و توسعه‌ی بی‌ضابطه اراضی كشاورزی، ‌تخلیه پساب‌های آلوده صنایع و زهكش‌های كشاورزی به رودخانه‌ها و تالاب‌ها، ‌آلودگی سفره‌های آب زیرزمینی با انواع آلودگی‌های صنعتی و شهری به‌ویژه دفع زباله‌های بیمارستانی، ‌سدسازی‌های بی‌رویه،‌ جاده‌سازی‌های غیراصولی،‌ انقراض گونه‌های جانوری، كم‌رونق شدن و از بین رفتن مزارع كشاورزی و افزایش بیماری‌های ناشی از آلودگی هوا، ‌آب و خاك و... همه و همه نگرانی‌های جامعه‌ی مدنی كشور را افزایش داده است؛ نگرانی‌هایی كه متأسفانه پاسخِ وزیران و مدیران مربوطه را هم در پی نداشته است.

هر جا كه پوشش گیاهی در نتیجه‌ی بهره‌برداری بی‌رویه و یا آلودگی‌های زیست‌محیطی و یا جاده‌سازی و سدسازی و تغییر كاربری اراضی جنگلی و مرتعی از بین رفت، بیابان با سرعتی هر چه تمام‌تر جایگزین می‌شود. وقتی سدهایی ساخته می‌شود كه دِبی دریاچه ارومیه را به صفر می‌رساند تا 150 هزار هكتار از دریاچه به شوره‌زار تبدیل شود، ‌وقتی بهره‌برداری بی‌رویه از سفره‌های آب زیرزمینی، ‌۶۰۰ دشت كشور را با بیلان منفی مواجه می‌كند،‌ وقتی در شیب ۴۰ درجه و در قلب جنگل‌های زاگرس، ‌زمین را شخم می‌زنند و یا مجوز ساخت شهرك‌ها و ویلاها صادر می‌شود،... در واقع به رشد بیابان‌های كشور كمك كرده‌ایم. روند تخریب جنگل‌ها و از بین بردن منابع آب و خاك (كه با ادامه‌ی آن تا كمتر از 20 سال دیگر خاك‌ مرغوبی برای كشاورزی و نزدیك به 60 سال دیگر جنگلی نخواهیم داشت) و روند ویران‌ شدن مناطق حفاظت‌شده، پارك‌های ملی و تالاب‌ها و دریاچه‌ها، به اندازه‌ای سهمگین است كه برای كاستن از شتاب اُفت كارایی سرزمین مادری‌مان، ایران، تنها عزمی ملی را نیازمندیم.

احداث بزرگراه در ذخیره‌گاه زیست‌كره و پارك ملی گلستان، احداث جاده در تالاب انزلی، احداث جاده در جنگل ابر شاهرود، احداث نیروگاه در پناهگاه حیات‌وحش كیامكی،‌ واگذاری 7500 هكتار از اراضی تالاب هورالعظیم به وزرات نفت،‌ خشك شدن تالاب‌های بین‌المللی ایران - نه به‌خاطر خشك‌سالی، بلكه به‌خاطر قطع حق‌آبه‌ی حیاتی آنان همچون دریاچه‌های‌ ارومیه،‌ بختگان،... - احداث صنایع آلاینده‌ی نفت و پتروشیمی در جنگل‌های گیلان و تالاب‌های گلستان، ‌واگذاری اراضی پارك‌های ملی و مناطق برای عبور خطوط لوله نفت و گاز،‌ و موارد بی‌شمار دیگر كه شوربختانه در بیشتر مواقع، موافقت و یا سكوت پرسش‌برانگیز سازمان محیط زیست را هم به‌دنبال دارد ما احزاب سیاسی به‌عنوان بخشی از بدنه‌ی فعالان جوامع مدنی كشور را بر آن داشت تا خواهان تغییرِ ریاست سازمان مربوطه، و خواستار پی‌گیری مجدانه‌ی اصل پنجاهم قانون اساسی باشیم.

حزب اعتماد ملی، حزب جوانان ایران اسلامی، حزب پاك ایران، حزب اتحاد ملی ایران، حزب اراده‌ی ملّت ایران، كانون همبستگی دانشجویان و فارغ‌التحصیلان، مجمع فرهنگیان ایران اسلامی،  حزب ترقی ایران، حزب جامعه‌ی مدنی استان همدان، حزب مردم، حزب وحدت ملی، كانون مهستان، كانون دانشجویان و دانش‌آموختگان استان ایلام، كانون فارغ‌التحصیلان و دانش‌آموختگان استان آذربایجان غربی و... از جمله امضا کنندگان این بیانیه هستند.