سامان فرجی بیرگانی

ور کشید اور تری دلم به خروشه  / مو ترسم برفی بیا رهنه بپوشه
خیلی از دوستان فشار می آورند و دلایل شسته رفته و موجه ای که : پرداختن به اختلافات گروه های اصلاح طلب را مجالی دیگر باید و زمانی بهتر، که مبارزات سخت انتخابات ریاست جمهوری در پیش است و هول تجربه ی پیشین در پی، از این رو مصلحت نیست خود شکستن و خویشتن کشتن و مجال گلایه بسیار است و روزگار دراز و صلاح آن است که از کم لطفی عزیزان درگذریم که گذشت از بزرگان است.

لکن به حکم طبیعت کوهستانی و خلق و خوی شهرستانی امان شکیبایی را سرآمده. می دانم و پوست را برتخت دباغخانه می پندارم. از این روست که فغان برآوردن و الامان طلبیدن را مجالی بهتر از این نمی بینم.

سهم من از اصلاحات که روزی پوستین زیبای زربفتی  بود بردوخته بر قامت بلند مردی که لبخند می زد، جز طعم تلخ یاس نارسیده و ناشکوفیده چیزی نبود. چرا که داعیه داران آن در سرزمین نخل و نفت و شکر و شرجی -خوزستان- وارونه اش در برکردند. از این روست که هراس این پوستین وارونه همچنان می رماند و دورم می کند همچون آن شیرسوخته ای که از لحن آفتابه بیاور دروغین درودگران زبردست، آنچنان می گریزد که فریاد هیچ یاری کننده ای را باور ندارد.

جوانان خرداد 76  به میانسالگی نزدیکند و میانسال گان شان را روزگار گرد پیری بر چهره نشانده ، یازده سال از آن نیمروز زیبای آفتابی می گذرد و خاطره ی آن شکوه شیرین  چون یادی دور و لغزان از ذهن ها می گریزد.

اگر امروز را زمان نشستن و واکاویدن آنچه بر ما گذشته است نباشد ، فردامان در هلهله و جامه درانی های صبح دور از باور ظفر امانی نیست که می دانم همواره اهالی کوهستان مردمان گرگ و میش خطرند نه راویان نیمروز ظفر و به حکم سادگی و صداقت روستایی مان  باز همان دور باطل ماخوذ به حیا شدن و دم بر نیاوردن در پیش است و جفاهای گذشته، بیش.
اگر این شراب خامست اگر آن فقیه پخته / به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی

الغرض آنکه دوستان اصلاح طلب استان خوب می دانند که بر من و اهل من و اهالی کوهستان به روزگار خروسخوانی کبک اصلاحات جفاها رفت و گذشت که هر منصفی در خلوت وجدان بدان معترف است .
و من گرچه ترنم "باران" را دوستتر می دارم اما در برفگیر گردنه های دوردست جا مانده ام و چاره نیست جز آنکه "دست از طلب ندارم ..."