دکترحسن دادخواه
دانشیار دانشگاه چمران

وجود تشکل های سازمان یافته مردمی در زمینه های صنفی ، نگهداری ازمحیط زیست ، میراث فرهنگی و... در یک جامعه ، نشان ازتوسعه یافتگی اجتماعی نظام سیاسی حاکم بر آن جامعه می باشد.

حکومت های برآمده از خواست مردم درجامعه ، گذشته از آن که خود برخاسته از رای واقعی مردم اند ، برای پرداختن بهتر به امور سیاست گذاری و نظارتی خود ، ازدخالت دادن مردم درامور پایین دستی ، در قالب انجمن ها وتشکل های دیگر بهره می گیرند واستقبال می کند.

ازسوی دیگر ، مردم هم ، درچنین جوامعی ، برای پاسداری ازحقوق قانونی خودوکنترل دولت هایشان، با عضویت در انجمن ها و تشکل ها ، از فرصت ها و ظرفیت های موجود بهره برداری می کنند.

یکی از این تشکل های سازمان یافته ، مربوط به امور اصناف است که خوشبختانه درکشورما دارای پیشینه درازی است.
وجود انجمن های صنفی برای مشاغل و حرفه های گوناگون ، امکانی است که در اختیار اعضای یک صنف قرارگرفته است تا در قالب آن بتوانند با ساز و کار قانونی از حقوق صنفی خود دفاع نمایند.

اعضای هییت علمی دانشگاه ها ، ازآنجا که امر تعلیم وتعلم را یک رسالت اجتماعی و دینی برای خود می دانند ، معلمی واستاد بودن را به عنوان یک شغل و حرفه و کار، تلقی نمی کنند و از این جهت نسبت به عدم احقاق حقوق قانونی خود ، واکنش چندانی نشان نداده اند وچه بسا این اقدام را زیبنده جایگاه علمی خود ندانند.

ولی درسال های اخیرشاهد اتخاذ تصمیماتی مهم در زمینه حقوق استادان دانشگاه ، بوده ایم که منجر به  پایمال شدن حقوق مسلم آنان و بروز چندگانگی و تبعیض در پرداخت های مالی و ساعت موظف تدریس دردانشگاه های سراسر کشور شده است.

برای نمونه درادامه به پاره ای ازآنها اشاره می گردد:

1- افزایش نیافتن دریافتی اعضای هییت علمی دانشگاه ها،متناسب با تورم در سه سال اخیر.

2- افزایش ساعات تدریس موظف استادان در برخی دانشگاه ها از 10 واحد به 12 یا 14 واحد.

3- افزایش تعداد دانشجویان در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری ، که وقت بیشتری ازاستادان بابت مطالعه پژوهشهای آنان ودیگر راهنمایی ها ، گرفته می شود.

4- اجرا نشدن آیین نامه های مربوط به محاسبه حضور اعضای هییت علمی در جلسات رسمی به عنوان ساعات تدریس.

5- اجرا نشدن برخی آیین نامه ها مانند آیین نامه انتخاب اعضای هییت ممیزه وکمیته های تخصصی آن ، ازسوی اعضای هییت علمی هردانشگاه .

6- نماینده اعضای هییت علمی درشورای دانشگاه وبرخی شوراها ی دیگر ، ازسوی ریاست دانشگاه برگزیده ومنصوب می گردد.

7- عدم دخالت دادن اعضای هییت علمی دانشکده ها درانتخاب وانتصاب ریاست دانشکده ها .

8- عدم دخالت دادن آنان درانتخاب وانتصاب ریاست دانشگاه ها.

9- نبودن امکانات رفاهی برای دانشگاهیان درمناطق خوش آب وهوا.

افزون برآنچه گذشت موارد ریزودرشت دیگری است که احساس ضرورت رسیدگی به آنها می تواند مقدمات راه اندازی "انجمن صنفی اعضای هییت علمی "را در هر دانشگاه فراهم آورد.
در این راستا ، پیگیری استادان  و اهتمام هییت رییسه دانشگاه ها به این امر می تواند در راه اندازی  سریعتر این انجمن موثر باشد.