رضا صادقیان

سخنان اخیر و انتقاد‌گونه دانش جعفری، مصاحبه مفصل وی با ویژنامه نوروزی روزنامه همشهری و نشریه اعتماد، ، حکایت آن دسته از مدیران دولت نهم است که با جدیت تمام و کوشش وصف شدنی به صف مدیران مرکزی دولت درآمدند، چند صباحی با همان اقتدار و با نفی تمام کاستی‌های قابل لمس به کار خویش ادامه دادند و سرانجام با تلخی تمام مسولیت اجرایی را واگذار کردند و به صف منتقدان دیروز سیاست‌های خویش آمدند!

 چنین مدیرانی، که تعداد آنها روز به روز بیشتر از گذشته می‌شود، هر از چندگاهی در گفتگوها و یا مصاحبه‌های تلویزیونی زبان به انتقاد از دولتی می‌گشایند که خود نیز مدت زمان قبل‌تر سکان بزرگترین، حساسترین و تاثیرگذارترین وازرتخانه آن را برعهده داشتند! اگر تا ماه گذشته با پرده‌پوشی و جمله های دوپهلو جواب خبرنگاران و اصحاب رسانه را می‌دادند، حال با لحنی غیر قابل تفسیر از بی‌برنامه بودن، رانت ها و دست‌هایی سخن می‌گویند که روزها و هفته‌های قبل تمام این مسائل را منکر می‌شدند و با ارایه تصویری آباد،‌ آزاد و پر از مهر از کار اجرایی و رابطه مدیران رده بالا همه نامرادی‌ها و رابطه‌های بد سیاسی را منکر می‌شدند، ‌در سخنان خود دنیایی از تلاش و کوشش و بهبود اوضاع را ترسیم می‌‌کردند و حال تمام آن گفته‌ها و کرده‌های خویش و همراهان خود را منکر می‌شوند!

بیان چنین سخنانی از سوی افرادی همچون دانش جعفری، وزیر سابق وزارتخانه دارایی و اقتصاد دولت نهم، که جامه‌ی منتقد امروز را به تن کرده، تعویض کردن چنین پوششی با توجه به روی کار بودن دولتی که وی چند صباحی را یکی از ارشدترین مدیران آن بوده‌اند سوالات جدی را به میان خواهد آورد، ‌از جمله:

1-سیاست‌های هر دولتی با تمام تفاوت‌های قابل لمس نسبت به دولت‌های قبل برای هر فردی که خواهان بدست گرفتن قدرت باشد قابل فهم است، حتی برای کسانی که خبرهای روزانه را از طریق رسانه‌های عمومی کشور پیگیری می‌کنند، خصوصا برای افراد تحصیل کرده‌ای که چندین سال به دانشجویان رشته اقتصاد دروس اقتصادی و مالی را تدریس می‌کردند. به بیانی دیگر اعلام سیاست‌هایی از سوی بالاترین مقام اجرایی نیز تا حدی امکان فهم نسبی از اجرایی شدن این تفکرات را انعکاس می‌دهد. در زمانه‌ایی که رقابت‌های انتخاباتی میان کاندیدها در جریان بود، آقای احمدی نژاد سخن از پرداخت وام بانکی به میان آورد و با سادگی تمام گفته بود(مصاحبه تلویزیونی وی با شبکه 2،‌ پخش خبر 22:30): خوب، همین برگه را می‌بری بانک و درخواست وام می‌کنی،‌ بعد بانک بررسی می‌کند و وام را می‌دهد،‌ چرا باید مردم را اذیت کرد؟ بدون شک شخص دانش جعفری این سخنان را در جمع‌های خصوصی و عمومی از زبان رئیس خودش شنیده بود، ‌با این اوضاع چرا باید مسولیتی را قبول می‌کرد که مسول و یا رئیس وی چنین درکی را از پرداخت وام بانکی داشته و دارد؟ کافی بود در همان زمان شخص دانش جعفری با نام مستعار فقط یک‌ بار برای دریافت یک وام بانکی به مبلغ 500 هزار تومان به یکی از شعب بانک‌های کشور مراجعه کند،‌آنوقت درک سخنان رئیس جمهور قبال لمس‌تر می‌شد.

2-از طرفی دیگر، بیان چالش‌های کلان در دولت نهم از سوی دانش جعفری حکایت آشفتگی در عرصه مدیریت کشور در دولت نهم و دولت‌های قبلی هم هست. مدیری که از فردای خود باخبر نیست، ‌نمی‌داند فردا پشت همین میز و صندلی می‌تواند دستورهای لازم را بیان و اجرا کند، ‌نمی‌داند فردا با نامه رسمی و محترمانه اخراج روبرو نمی‌گردد، که از وی می‌خواهند از فردا دیگر مدیر نباشند و کار شما به پایان رسیده و دیگر مدیر نیستید! چنین وضعیتی نشان از پایدار نبودن مدیریت در عرصه کلان و متوسط کشور است، وضعیتی که انعکاس دهنده عدم پایداری جایگاه مدیر و تصمیم‌های وی است و می‌تواند هیچگونه ضمانت اجرایی نداشته باشد. وجود چنین چالش‌هایی برای هر مدیری، می‌تواند نوعی کابوس باشد.

3- وارد شدن به عرصه مدیریتی و سود جستن از امکانات دولتی، از قبیل،‌ داشتن محافظ شخصی، دریافت حقوق و پاداش خوب و عالی،‌ رفتن به سفرهای اروپایی و... چقدر در تصمیم‌گیری و در اختیار گرفتن یک مدیر مهم است؟ آیا وجود این امکانات باعث می‌گردد فردی به خلاف خواسته‌های واقعی خود و با آگاهی کامل از تضادهایی که در آینده‌ای نه چندان دور در دولت بروز خواهد یافت چنین مسولیتی را قبول کند؟

4-سوالاتی دیگر هم وجود دارد، با این حال می توان از دکتر جعفری و دیگر مدیرانی که با تضادهای وجود داشته در هیات مدیران رده بالا سمت‌هایی را می‌پذیرند پرسش نمود؛ ‌شما که این اوضاع را می‌دانستی، ‌و از تمام پیخ و خم‌های ساختار تصمیم‌گیری و سیاسی در ایران آگاه بودی و از همه مهمتر سیاست‌های بیان شده از سوی رئیس جمهور را غیر قابل اجرا می‌دانستید چرا قدرت مهمترین وزارتخانه اقتصادی،‌ مالی، اجتماعی و حتی سیاسی را به دست گرفتید؟