مهدی محسنی

علی دایی خود یک قربانی است. قربانی سیستمی که پر مدعا است و کم توان. قربانی سیستمی که شور را بر شعور ترجیح می دهد و بیشتر بوقچی است.
برکناری علی دایی از تیم ملی یک گام به جلو نیست. در جا زدن است. پاک کردن صورت مسئله است. مسئله ای که با این پرسش آغاز می شود مسوول نابسامانی های کشور چه کسانی هستند؟ پس از آن باید به تک تک شاخه ها و زیر شاخه های این نا بسامانی ها پرداخت. فوتبال هم جزئی از آن است.

مقصر نه تنها دایی که کفاشیان است. نه تنها کفاشیان که علی آبادی پر مدعا است که به پشتوانه احمدی نژاد مدیریت عشایری را بر ورزش کشور حاکم کرده است. و مقصر اصلی تفکریست که از شورای شهر دوم رفته رفته بر کشور حاکم شد.
دایی برکنار شد نه بخاطر نا کامی های تیم ملی، بخاطر در پیش گرفتن روشی که از آن می توان به عنوان احمدی نژادیسم یاد کرد. برکناری دایی نشانه ی تحولات آینده است. زمانی که احمدی نژاد و دوستانش برکنار شوند.

اما این پایان کار نخواهد بود. در انتخابات سال آینده نه تنها باید این دولت را تغییر داد که باید ساقطش کرد. به این معنی که دیگر هیچ جریان مشابهی جرات نکند زمان امور کشور را اینچنین بدست بگیرد و اندوخته های چند صد ساله ما را بر باد بدهد.
به همین دلیل برکناری دولت نهم کافی نیست. باید کارگزاران و حامیان این دولت مورد پرسش قرار بگیرند و به خاطر خسارت هایی که به کشور زده اند در پیشگاه قانون پاسخگو باشند.